May 022014
 

Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και η ευρωπαϊκή ιδέα περνά βαθύτατη κρίση. Ήδη από το 2005 με το αρνητικό γαλλικό δημοψήφισμα για το ευρωπαϊκό σύμφωνο της Λισσαβόνας, άρχισαν να διαφαίνονται δύο τάσεις ευρωσκεπτικισμού. Η πρώτη αφορά τους δεδηλωμένους αντιευρωπαϊστές. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η άκρα δεξιά και η ριζοσπαστική αριστερά. Και οι δυο τούς δίνουν την μάχη τους ενάντια στο ευρώ, ενάντια στην ευρωπαϊκή πορεία εν συνόλω. Με βάση αυτή τη λογική χτίζουν την πολιτική τους ύπαρξη. Η δεύτερη αφορά όλους όσοι από τους Ευρωπαίους πολίτες, χωρίς να είναι αντιευρωπαϊστές, είναι βαθιά απογοητευμένοι από την έως τώρα πορεία της Ευρώπης. Αυτή η δεύτερη τάση αποτελείται από άτομα που είναι βαθιά Ευρωπαίοι και θα ήθελαν μία διαφορετική, από τη σημερινή, Ευρώπη. Επί παραδείγματι ο FrançoisHeisbourg, παρά το γεγονός ότι έγραψε το πασίγνωστο βιβλίο του με τίτλο «Το τέλος του ευρωπαϊκού ονείρου», δηλώνει φανατικός φιλοευρωπαϊστής.

 Παρά το γεγονός ότι η κρίση του ευρώ αποφεύχθηκε, εν τούτοις κανείς δεν βεβαιώνει ότι δεν θα επανέλθει, αν δεν γίνουν ουσιαστικές δομικές αλλαγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα γεγονότα όμως όξυναν και άλλο την κρίση. Αν και δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελβετία, ως δυτική χώρα, πρόσφατα μέσω δημοψηφίσματος περιορίζει την ελεύθερη κίνηση των μεταναστών, απειλώντας ως μοντέλο, την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων (και μοιραία μαζί, την κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων). Οι Βρετανοί θέλουν να διαπραγματευτούν  εκ νέου την ευρωπαϊκή τους  συμμετοχή, η Σκωτία ονειρεύεται να φύγει από το Ηνωμένο Βασίλειο, η Καταλονία απειλεί με απόσχιση την Ισπανία και στα ευρωπαϊκά σύνορα η Ουκρανία φλέγεται. Περισσότερο από ποτέ η κρίση πρέπει να ωθήσει τους ευρωπαίους ηγέτες, αλλά και τον κόσμο, στην εκπόνηση ενός νέου σχεδίου συγκρότησης ευρωπαϊκής ταυτότητας, η οποία θα μπορεί να δώσει σαφείς απαντήσεις  σε ζητήματα  που αφορούν  την παράνομη μετανάστευση, τον οικονομικό ανταγωνισμό με αναπτυσσόμενες χώρες όπως Κίνα, Βραζιλία, Ινδία, την σταθεροποίηση του ευρώ καθώς επίσης και τη διεύρυνση της ένωσης με νέες χώρες.

Αν δεν μπει επιτακτικά μπροστά η ανάγκη ενός τέτοιου σχεδίου, αν δεν ξεκινήσει η πορεία είτε προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη είτε προς μα Ευρώπη των εθνών, αν δεν χαραχθεί μια συμπαγής οικολογική πολιτική, τότε η Ευρώπη απειλείται με αποδόμηση. Και αυτό πρέπει να αποφευχθεί. Αυτό που χρειάζεται κυρίως είναι να μπουν οι βάσεις μιας ευρωπαϊκής ανασύνθεσης. Να μπουν τα θεμέλια της αρχιτεκτονικής ενός νέου ευρωπαϊκού προσώπου, όπου η ελεύθερη αγορά, ο ανταγωνισμός, η καινοτομία και η κοινωνική πρόνοια, μπορούν να ισορροπήσουν, να συνυπάρξουν και να συνεργήσουν δημιουργικά για την καλυτέρευση της ζωής των Ευρωπαίων πολιτών.

Sorry, the comment form is closed at this time.