Sep 072014
 

Ο Ολάντ και οι συνιστώσες του

 

Όταν την προεκλογική περίοδο ο τότε προεδρικός υποψήφιος Φανσουά Ολαντ, υποσχόταν «όχι απολύσεις» ή «επαναπροσλήψεις» ή «αυξήσεις μισθών» κλπ πολλοί ήταν αυτοί που είδαν στο πρόσωπό του την ενσάρκωση μιας νέας ελπίδας «κοινωνικής πολιτικής» (sic) εναντίον της δημοσιονομικής λογικής. Χρειάστηκε να μείνει δύο χρόνια πρόεδρος ο Ολάντ, να μην πραγματοποιήσει καμία από τις υποσχέσεις του, να πέσει στις δημοσκοπήσεις στο πιο χαμηλό σκαλοπάτι κι όλοι ν’ αναρωτιούνται: μα είναι τόσο «κακός» πολιτικός ο σημερινός Γάλλος πρόεδρος; Από ότι φαίνεται όχι. Απλά κατάλαβε έστω και αργά ποια είναι η σημερινή παγκόσμια κατάσταση. Πριν λίγες ημέρες άλλαξε τη κυβέρνησή του «διώχνοντας» κυριολεκτικά τα πιο αριστερά στοιχεία μεταξύ των υπουργών του. Ως τώρα  αυτά τα στοιχεία ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή εναντίον της δεξιάς. Ό,τι προσπάθησαν οι δεξιές κυβερνήσεις, δηλαδή μείωση του δημοσίου τομέα στη Γαλλία, αλλαγή της ηλικίας συνταξιοδότησης,  ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, μείωση του τριανταπενταώρου, ή μείωση περιττών εξόδων του κράτους ή τα πλεονεκτήματα «περιούσιων» συνδικαλιστών, εμποδίζονταν από τα συνδικάτα και από την ακραία πλευρά της αριστεράς, «την αριστερά της αριστεράς» όπως λέει κι ο φιλόσοφος Λυκ Φερύ. Μέσα από καταγγελίες, διαμαρτυρίες, καταστροφές, διαδηλώσεις, συγκρούσεις στους δρόμους, παντού με κάθε τρόπο αυτή η «αριστερή» τάση έβρισκε ως αιτία τον κακό πλούσιο καπιταλιστή κι όχι όλους τους άλλους.  Κι όμως λαθεύει. Γιατί η ζωή προχωρά με μεταρρυθμίσεις, προχωρά μ’ αλλαγές και προσαρμογές στις νέες καταστάσεις που βιώνονται στην κοινωνία. Δεν προχωρά μόνο με κατασταλτικά κι ανεύθυνα σλόγκαν που βασίζονται σε υποθέσεις φθόνου και ονειροφαντασίες που μπερδεύουν ακόμη περισσότερο τον πολίτη. Η απόφαση του πρωθυπουργού Βάλς, ν’ αλλάζει πολιτική κατεύθυνση -υπό τις ευλογίες και την συμφωνία με τον Ολάντ-είναι ένα δείγμα υπευθυνότητας. Γιατί αντιλαμβάνεται το νόημα των καιρών. Γιατί καταλαβαίνει ότι αυτό που έχει σήμερα μεγαλύτερη σημασία δεν είναι μόνο  η ζήτηση για τη ζήτηση, για να μιλήσω μ’ οικονομικούς όρους. Δηλαδή δεν προέχει η ζήτηση στην υπηρεσία της κατανάλωσης. Αλλά, προέχει πρώτα και κύρια η προσφορά, για να υπάρχει αξιοκρατική κι ανταγωνιστική ζήτηση. Έστω κι αργά η αλλαγή αυτή στόχο είχε να επανεκκινήσει την Γαλλική οικονομία και να μην φεύγουν τα νέα επιχειρηματικά μυαλά των Γάλλων από την χώρα. Η περίπτωση του Ολάντ, θυμίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες του. Είναι αυτές που με την  με την πολιτική τους στάση εμποδίζουν και συκοφαντούν το όποιο θετικό κυβερνητικό έργο. Είναι αυτές που θα εμποδίσουν τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ –αν ποτέ κυβερνήσει (sic)- και θα του δημιουργήσουν προβλήματα στο ίδιο του το έργο. Όπως ο Ολάντ απαλλάχτηκε από τις αριστερές του «συνιστώσες», έτσι και ο κ. Τσίπρας, πρέπει να φτιάξει σχέδιο ώστε να προχωρήσει χωρίς να εξαρτάται από τις συνιστώσες του. Διαφορετικά θα χτυπήσει κατευθείαν στον σκληρό τοίχο της Ευρωπαϊκής πολιτικής, στην κόκκινη γραμμή της ισχυρής ευρωπαϊκής θεσμικής συνείδησης και θ’ αποτύχει. Ο πρώτος εχθρός του κ. Τσίπρα δεν είναι η παραδοσιακή ή η διεθνιστική «δεξιά», αλλά η «αριστεράς της αριστεράς» του κόμματός του, οι αριστερές του συνιστώσες, αυτές που κάνουν και θα κάνουν τα πάντα στ’ όνομα μιας ξεπερασμένης δήθεν ταξικής πάλης κι ιδεολογίας, να εμποδίσουν κάθε αλλαγή, κάθε δημιουργική προσαρμογή στα νέα παγκόσμια δεδομένα, βλάπτοντας έτσι την χώρα μας και τους πολίτες.

Sorry, the comment form is closed at this time.