Oct 132014
 

“Εναντίον της Δυσπιστίας”

Η πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού για ψήφο εμπιστοσύνης αλλά και η έναρξη της συζήτησης για πρόεδρο της δημοκρατίας τον Φεβρουάριο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Στηρίζονται σε μία ενιαία ουσιαστικά αρχή της Δημοκρατίας: την στήριξη της εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Η εμπιστοσύνη είναι το στοιχείο στο οποίο στηρίζονται όλες οι ανθρώπινες συναλλαγές. Μπροστά στην απώλεια της, λόγια σκέψεις, ιδέες, πράξεις, αλλά κι αποφάσεις φαντάζουν ψεύτικα, όπως το αδειανό πουκάμισο, για να θυμηθώ εδώ τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη. Όταν σε μία συναισθηματική συναναστροφή, η επαγγελματική, ή φιλική, υπάρχει καχυποψία τότε τίποτα δεν προχωρά, όλα είναι στατικά κι αγκυλωμένα. Κι αντί για την ευχαρίστηση και την χαρά της συνέργειας υπάρχει η δυσαρέσκεια και η λύπη της δυσπιστίας. Κάπως έτσι συμβαίνει και στη πολιτική. Χρειάζεται η εμπιστοσύνη για να προχωρήσει η συνέργεια κυβέρνησης – πολιτών. Η δυσπιστία σαν φιλοσοφία, εισήχθη στον Δυτικό Πολιτισμό κυρίως με τον Νίτσε, που έβαλε σε λειτουργία το φιλοσοφικό του σφυρί και πέρασε από τον κριτικό οδοστρωτήρα του, όλες τις παραδοσιακές αξίες του πολιτισμού των ιδεωδών. Συνεχίστηκε από τους Μαρξ και Φρόυντ, όπου ο μεν πρώτος δυσπιστούσε ως προς τους Αστούς, ο δε δεύτερος, δυσπιστούσε ως προς την φαινομενική εικόνα της ψυχικής υγείας. Αυτή η δυσπιστία, στον εικοστό αιώνα ως τις μέρες μας, πήρε τις διαστάσεις της υποψίας. Ζούμε μόνιμα σ ένα πολιτισμό της «υποψίας». Υποπτευόμαστε τα πάντα και τους πάντες. Υποπτευόμαστε εξ ορισμού. Δεν ξεφεύγουμε από τα όρια της υποψίας σε σημείο ώστε να ‘μαστε μόνιμα δύσπιστοι. Κι αυτό όσο κι αν ακούγεται λογικό και για τους περισσότερους ρεαλιστικό εν τούτοις κρύβει αυτομαστίγωμα, κρύβει αυτοστέρηση της χαράς, κρύβει έλλειμμα ζεστών ανθρωπίνων σχέσεων. Αν τώρα όλη αυτή την συλλογιστική την μεταφέρουμε στο πολιτικό δίλλημα του πρωθυπουργού, τότε είναι εύκολα κατανοητό ότι αυτός αρνείται την δυσπιστία και λειτουργεί με βάση το συμφέρον της ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας. Αναζητά τη εμπιστοσύνη μέσα στη ίδια την κυβέρνηση αλλά και μέσα στον κόσμο, φροντίζοντας να δείξει στην κοινωνία, από τα θετικά μέτρα που σιγά-σιγά έρχονται πως υπηρετεί το καλό της χώρας. Μόνο εάν γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, μόνο τότε μπορείς να ‘χεις δημιουργικό διάλογο κι επικοινωνία με τους άλλους. Μας το ‘μαθε καλά ο Σωκράτης. Και φαίνεται πως το ‘χει εμπεδώσει επίσης καλά ο πρωθυπουργός. Οι κινήσεις του θέλουν να ισχυροποιήσουν το κυβερνητικό σώμα και ταυτόχρονα να δείξουν στον κόσμο ότι οι δυσκολίες δυναμώνουν, οι δυσκολίες μπορούν να χαλυβδώσουν τον πολίτη έτσι ώστε να ‘χει μία ενεργή κι υγιή συμβολή για το καλό της χώρας, πέρα από το λαϊκισμό και την εκλογολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω από όλα για το καλό ως τώρα θυσιών των πολιτών. Για το καλό της Δημοκρατίας.

Δημοσθένης Δαββέτας

Sorry, the comment form is closed at this time.