Oct 212014
 

“Λάθος Στρατηγικής”

Πριν λίγες μέρες ο Γάλλος υπουργός άμυνας ζήτησε την στρατηγική επέμβαση στη Λιβύη. Και ξαφνικά αναρωτήθηκα μα δεν συνέβη αυτό πριν τρία χρόνια; Δεν επενέβησαν οι Δυτικοί μ’ επικεφαλής την Γαλλία του Σαρκοζί για να επιδιώξουν βίαια τον δικτάτορα Καντάφι και να εδραιώσουν στην χώρα την Δημοκρατία; Τι χρειάζεται λοιπόν μία δεύτερη επέμβαση; Η κοινή λογική απάντηση που υπάρχει εδώ είναι η εξής: κάτι δεν πήγε καλά με την πρώτη. Κι όμως ο Καντάφι εκδιώχτηκε, λυντσαρίστηκε, το σύστημα του διαλύθηκε και την εξουσία πήραν οι αντάρτες ισλαμιστές αυτοί που στηρίχτηκαν από τις δυτικές δυνάμεις. Τι έκαναν όμως οι αντάρτες Ισλαμιστές όταν πήραν την εξουσία; Ότι ξέρουν να κάνουν οι τζιχαντιστές. Δολοφονίες, εγκλήματα, επιβολή θεοκρατικών νόμων, ίντριγκες, εμφύλιες συρράξεις, γενικώς όλα, εκτός από την θεμελίωση δημοκρατικών θεσμών. Αντίστοιχα συνέβη και στο Ιράκ, όπου να μεν υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση, όμως ένα μεγάλο μέρος της χώρας έχει καταληφθεί από τους φανατικούς του Ισλαμικού κράτους και ο εμφύλιος είναι πραγματικότητα. Κι όμως πήγαν εκεί και πάλι οι Αμερικανοί να διώξουν τον δικτάτορα Σαντάμ και να εδραιώσουν την Δημοκρατία στη χώρα του. Παραλίγο να γίνει κάτι ανάλογο και στην Συρία όπου και πάλι η «Δύση» στόχευσε τον Άσσαντ και θέλησε να διαλύσει το δικτατορικό σύστημα για να επαναφέρει τους Δημοκρατικούς θεσμούς. Σ’ αυτή βέβαια την περίπτωση δεν έφυγε ο Άσσαντ, όμως ένα μέρος της Συρίας καταλήφθηκε από τους φανατικούς Ισλαμιστές, με τους οποίους υπάρχει εξίσου εμφύλιος πόλεμος. Και στις τρεις περιπτώσεις η πολιτική αυτή των Δυτικών ήταν λάθος. Επικίνδυνο λάθος που απειλεί την γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής. Ο Καντάφι κι ο Σαντάμ, αλλά και ο Άσσαντ, δεν υπήρξαν εχθροί της Δὐσης. Είχαν απαρνηθεί την τρομοκρατία, (ειδικά μάλιστα ο Καντάφι είχε αποζημιώσει και τα θύματα του), είχαν απαρνηθεί την ιδέα των πυρηνικών όπλων, (μάλιστα ο Καντάφι είχε αποκαλύψει το επικίνδυνο εμπόριο πυρηνικών του Πακιστανού επιστήμονα Α.Φ. KHAN), είχαν κυνηγήσει, όπως κι ο Μουμπάρακ της Αιγύπτου, τους ισλαμιστές τρομοκράτες, σταματούσαν το ανθρώπινο εμπόριο μεταναστών μεταξύ Νότιας Σαχάρα και Μεσογείου, και γενικώς είχαν καλές σχέσεις με την Δύση. Δεν ήταν λοιπόν αυτοί που αποκεφάλισαν τους ομήρους, δεν ήταν αυτοί που σκότωσαν τα νεαρά Εβραιόπουλα στην συναγωγή της Τουλούζης ή αυτοί που έβαλαν τις ανθρωποκτόνες βόμβες στο μετρό του Παρισιού. Αυτοί που τα ‘καναν αυτά, είναι αυτοί που μονομερώς κήρυξαν τον πόλεμο στις δυτικές αξίες, είναι οι ισλαμιστές. Κι είναι λάθος στρατηγικής η πολιτική Γάλλων, Εγγλέζων κι Αμερικανών οι οποίοι στο όνομα της «αντιδικτατορικής» τους ρητορικής και πολιτικής πρακτικής κατέστρεψαν τρείς χώρες. Κάποιες φορές είναι προτιμότερο ένας δυτικόφιλος δικτάτορας παρά ένας αντιδυτικός βάρβαρος τζιχαντιστής. Γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε για δημοκρατία μ’ όσους την αρνούνται ιδεολογικά, φιλοσοφικά, θεσμικά και πρακτικά. Μπορεί δικτάτορες όπως οι Καντάφι ,Σαντάμ και Άσσαντ να είναι αντίπαλοι όμως δεν είναι εχθροί, τουλάχιστον στην σημερινή πολιτική πραγματικότητα. Η σωστή πολιτική θα ’ναι ν’ αποκατασταθούν οι σχέσεις με αυτές τις χώρες, να τους συγχωρήσουν τα λάθη, όπως έγινε και με την Σαουδική Αραβία. Δεν πρέπει οι καλές προθέσεις να μπερδεύουν αντιπάλους μ’ εχθρούς. Ο εχθρός σήμερα είναι ένας και μόνο, ο τζιχαντισμός, μ’ όλα τα πιθανά πρόσωπα που ‘χει στην παγκοσμιοποιημένη διάστασή του.

Δημοσθένης Δαββέτας
Καθηγητής Πανεπιστημίου, εικαστικός, ποιητής
Σύμβουλος του Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά σε θέματα πολιτισμού

Sorry, the comment form is closed at this time.