Oct 282014
 

“Η Γερμανική Στρατηγική”
Οι αριθμοί εντυπωσιάζουν εξ’ αρχής κι αναντίρρητα: η Γερμανία, η χώρα «μοντέλο» για την σημερινή κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική, η Γερμανία των πετυχημένων Μέρκελ και Σόϊμπλε, κινδυνεύει να ‘μπει σε περίοδο ύφεσης. Έχοντας το 28,5% του πλούτου της Ευρωζώνης, το οποιοδήποτε γεγονός οπισθοδρόμησης της Ανάπτυξης, θα μεταφερόταν, σ΄ ένα είδος καινούργιας ὐφεσης της ευρωζώνης, η οποία και θα ήταν η τρίτη, μέσα σε πέντε χρόνια. Ακόμη κι αν οι ειδικοί λένε ότι το διαφαινόμενο πρόβλημα είναι μόνο τεχνικό και μπορεί να λυθεί γρήγορα, εν τούτοις, για την Γηραιά Ήπειρο, ή οποία μόλις κι έχει αρχίσει να επουλώνει τα τραύματα της οικονομικής κρίσης του 2009 κι ακόμη έχει σημάδια από της κρίσης του χρέους του 2011, θα ήταν ένα ισχυρό χτύπημα, απρόσμενο και δύσκολο να θεραπευτεί άμεσα και γρήγορα. Τι λένε λοιπόν οι αριθμοί; Η γερμανική «αμαξοστοιχία» από το καλοκαίρι κι ως σήμερα υφίσταται, μία ανήσυχη πτώση της βιομηχανικής της παραγωγής, μείωση κι οπισθοχώρηση της ζήτησης και exportation, ενώ η αριθμητική αρνητικότητα του Αυγούστου του 2014 είναι ανάλογη μ’ εκείνη του Φεβρουαρίου του 2009, όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση καταπλάκωσε την Ευρώπη. Και ποια είναι η αιτία αυτής της κατάστασης; Είναι η μείωση της γενικής παγκοσμοιοποιημένης οικονομίας λόγω της μείωσης αγοράς, από δύο κορυφαίους αγοραστές, την Κίνα και την Ρωσία, που συμβάλλουν καθοριστικά στη διεθνή σημερινή οικονομία.
Οι δύο αυτοί οικονομικοί γίγαντες, αγοράζουν λιγότερα προϊόντα Γερμανικής προέλευσης. Το γεγονός αυτό σκορπίζει μία σιωπηλή συγκρατημένη ανησυχία των ισχυρών της οικονομίας γύρω από την πορεία της Ευρωζώνης. Διότι αν η Γερμανία κοντοστέκεται, τότε είναι βέβαιο ότι ούτε η Γαλλία, ούτε η Ιταλία, οι άλλες δύο κορυφαίες οικονομικά Ευρωπαϊκές χώρες, θα μπορέσουν να πρωταγωνιστήσουν, για να θεραπευτεί η οικονομική κρίση. Βέβαια σ’ επίπεδο φιλοσοφίας, ή αν θέλετε νοοτροπίας, η Γερμανία έχει ένα μεγάλο σύμμαχο: τον αυτό της. Είναι η μόνη χώρα που έγκαιρα κατάλαβε ότι η νέα μορφή δυναμικής και δημιουργικών εξαγωγών περνά από την καινοτομία. Αλλάζοντας τα παγκόσμια οικονομικά δεδομένα των αγορών με την παγκοσμιοποίηση, πράγμα που σημαίνει πρακτικά ότι, δεν έχει πια η Ευρώπη το μονοπώλιο πώλησης κάποιων «δικών» της προϊόντων προς χώρες που ‘ναι αναπτυσσόμενες (γιατί αυτές τ’ αυτοπαράγουν σήμερα), η Γερμανία, επένδυσε πιο γρήγορα απ όλους στην καινοτομία, έτσι ώστε τα νέα, καινοτομικά της προϊόντα (κυρίως σύγχρονη τεχνολογία) να γίνουν απαραίτητα και περιζήτητα παγκοσμίως. Κι αυτό θα ξανακάνει τώρα. Οι δομές της κοινωνίας της είναι έτοιμες από καιρό για τέτοιου είδους καταστάσεις που χρειάζονται γρήγορες επιδιορθωτικές κινήσεις. Όμως και πάλι, έστω και για λίγο η μείωση της Γερμανικής παραγωγικής ταχύτητας που μεταφράζεται σε μικρο-ύφεση, ανησυχεί την Ευρώπη και τις αγορές. Στα πλαίσια αυτά πολλοί και κυρίως οι «αριστερόστροφες» Ευρωπαϊκές δυνάμεις (μεταξύ των οποίων κι η δικής μας αξιωματική αντιπολίτευση), θα χαρούν διακριτικά γιατί θα πιστέψουν ότι επιτέλους (!!!), η τραυματισμένη Γερμανία, θα γίνει πιο «συμπαθητική» προς τους άλλους εταίρους της Ευρώπης. Η άποψη μου είναι πως θα κάνουν μεγάλο λάθος να δουν έτσι τα πράγματα. Θα ‘ναι τραγικό στρατηγικό λάθος να δουν αυτή τη μικρο-ύφεση των Γερμανών ως αδυναμία της φιλοσοφίας τους κι ως το σημείο –κλειδί , για να δικαιωθούν, αυτοί ως «αριστεροί ιερείς» του οικονομικού δικαίου, και να καταδικαστούν «οι δεξιοί»-φιλελεύθεροι της παγκοσμοιοποιημένης οικονομίας. Θα πρόκειται (κι ήδη το κάνουν με τις αναλύσεις τους) για σοβαρό στρατηγικό αναλυτικό λάθος. Αυτή η μαρξίζουσα «ταξική» διάγνωση δεν ισχύει στην σταθεροποιημένη σήμερα οικονομία. Η Γερμανία ίσως ξοδευτεί λίγο παραπάνω, για επενδύσεις, όμως θα εκσυγχρονίσει και θα προσαρμόσει πολύ γρήγορα στις παγκόσμιες ανάγκες τις υποδομές της. Κι ακόμη να το θυμηθείτε: δεν πρόκειται η Γερμανία να εγκαταλείψει το δόγμα της για ισορροπία του κρατικού προϋπολογισμού. Το 2015 μ’ ύφεση, ή όχι ο στόχος για «μηδέν έλλειμμα» παραμένει αμετακίνητος. Δεν είναι ο Ουκρανικός πόλεμος, ή τα προβλήματα των χωρών του Νότου, που θ’ αναγκάσουν το Βερολίνο , ν’ αλλάξει στρατηγική. Ακόμη κι αν δείξει κάποια οικονομική κατανόηση στο Γαλλικό ή Ιταλικό Προϋπολογισμό, ακόμη κι αν ανεχτεί δυσκολίες σ’ Ελλάδα ή Πορτογαλία, ακόμη και τότε , η Γερμανία θ απαιτήσει την συνέχεια των μεταρρυθμίσεων στις Ευρωπαϊκές χώρες. Κι αυτό γιατί βλέπει ότι μέσα από αυτές θα τονιστεί η καινοτομία που είναι το νέο όπλο για να ξαναγίνει η Ευρώπη ανταγωνιστική στο διεθνές στερέωμα. Αν γίνει πιο ευλύγιστη η Γερμανία θα ‘ναι προς όφελος της Ευρωπαϊκής Κεντρική Τράπεζας, όπου και θα μπορούσε να βοηθηθεί ο Μάριο Ντράγκη για να αγοράσει δημόσια χρέη κρατών κι έτσι να υποτιμήσει το ευρώ. Όμως σε κάθε περίπτωση, η γενική γραμμή της Γερμανικής Οικονομικής πολίτικης, το Τοτέμ του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα παραμείνει αναλλοίωτη: η μείωση των ευρωπαϊκών χρεών ως μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Δημοσθένης Δαββέτας

To άρθρο μου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 26 Οκτωμβρίου 2014 με τίτλο: 
"Η  Γερμανική  Στρατηγική"
Οι αριθμοί εντυπωσιάζουν εξ’ αρχής  κι αναντίρρητα:  η  Γερμανία,  η χώρα  «μοντέλο» για την  σημερινή κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική, η  Γερμανία των πετυχημένων Μέρκελ και Σόϊμπλε, κινδυνεύει να ‘μπει σε περίοδο ύφεσης. Έχοντας  το 28,5% του πλούτου της Ευρωζώνης, το οποιοδήποτε  γεγονός οπισθοδρόμησης της  Ανάπτυξης, θα  μεταφερόταν,  σ΄ ένα είδος  καινούργιας ὐφεσης της  ευρωζώνης, η  οποία και θα  ήταν η  τρίτη, μέσα σε  πέντε  χρόνια. Ακόμη κι αν οι ειδικοί λένε ότι το διαφαινόμενο πρόβλημα είναι μόνο τεχνικό και  μπορεί να  λυθεί  γρήγορα, εν τούτοις, για την Γηραιά Ήπειρο, ή οποία μόλις κι έχει αρχίσει να επουλώνει τα  τραύματα της οικονομικής κρίσης του  2009 κι ακόμη έχει σημάδια από της  κρίσης  του  χρέους του 2011, θα  ήταν ένα  ισχυρό χτύπημα, απρόσμενο και δύσκολο να  θεραπευτεί άμεσα  και γρήγορα. Τι λένε λοιπόν οι αριθμοί; Η γερμανική «αμαξοστοιχία» από το  καλοκαίρι κι  ως σήμερα υφίσταται, μία  ανήσυχη πτώση της βιομηχανικής της  παραγωγής, μείωση κι οπισθοχώρηση της  ζήτησης και exportation, ενώ η αριθμητική αρνητικότητα του Αυγούστου του 2014 είναι ανάλογη μ’ εκείνη του Φεβρουαρίου του  2009, όταν  η παγκόσμια  οικονομική  κρίση καταπλάκωσε την Ευρώπη. Και ποια  είναι η  αιτία  αυτής  της  κατάστασης; Είναι η μείωση της  γενικής παγκοσμοιοποιημένης οικονομίας λόγω της  μείωσης αγοράς, από δύο κορυφαίους αγοραστές, την  Κίνα και την Ρωσία, που συμβάλλουν καθοριστικά στη διεθνή σημερινή  οικονομία.  
Οι δύο αυτοί οικονομικοί γίγαντες, αγοράζουν λιγότερα προϊόντα Γερμανικής προέλευσης. Το  γεγονός αυτό σκορπίζει μία  σιωπηλή συγκρατημένη ανησυχία των ισχυρών της οικονομίας γύρω από την πορεία της  Ευρωζώνης. Διότι αν  η Γερμανία κοντοστέκεται, τότε είναι βέβαιο ότι  ούτε  η  Γαλλία, ούτε  η  Ιταλία, οι άλλες δύο κορυφαίες οικονομικά Ευρωπαϊκές  χώρες, θα  μπορέσουν να  πρωταγωνιστήσουν, για να   θεραπευτεί η  οικονομική κρίση. Βέβαια σ’ επίπεδο φιλοσοφίας, ή  αν  θέλετε νοοτροπίας, η  Γερμανία έχει ένα μεγάλο σύμμαχο: τον αυτό της. Είναι  η μόνη χώρα που έγκαιρα κατάλαβε  ότι η  νέα μορφή  δυναμικής και δημιουργικών εξαγωγών περνά από την καινοτομία. Αλλάζοντας  τα  παγκόσμια οικονομικά  δεδομένα των αγορών με την παγκοσμιοποίηση, πράγμα που σημαίνει πρακτικά ότι, δεν έχει πια  η  Ευρώπη το μονοπώλιο πώλησης  κάποιων «δικών» της  προϊόντων προς  χώρες που  ‘ναι  αναπτυσσόμενες (γιατί αυτές τ’ αυτοπαράγουν σήμερα), η  Γερμανία, επένδυσε  πιο γρήγορα απ όλους στην καινοτομία, έτσι  ώστε  τα  νέα, καινοτομικά  της  προϊόντα (κυρίως σύγχρονη τεχνολογία) να  γίνουν απαραίτητα και περιζήτητα παγκοσμίως.  Κι αυτό  θα  ξανακάνει τώρα. Οι δομές της  κοινωνίας της  είναι έτοιμες από  καιρό  για τέτοιου είδους  καταστάσεις που χρειάζονται γρήγορες επιδιορθωτικές  κινήσεις. Όμως και πάλι, έστω και  για  λίγο η μείωση της Γερμανικής παραγωγικής  ταχύτητας που  μεταφράζεται σε  μικρο-ύφεση, ανησυχεί την Ευρώπη και τις  αγορές.  Στα  πλαίσια  αυτά  πολλοί και  κυρίως οι «αριστερόστροφες»  Ευρωπαϊκές δυνάμεις (μεταξύ των οποίων κι η  δικής μας  αξιωματική αντιπολίτευση), θα  χαρούν διακριτικά  γιατί θα  πιστέψουν  ότι  επιτέλους (!!!), η τραυματισμένη Γερμανία, θα  γίνει πιο «συμπαθητική» προς τους  άλλους  εταίρους της  Ευρώπης. Η  άποψη μου είναι πως θα  κάνουν μεγάλο λάθος  να  δουν έτσι τα  πράγματα. Θα ‘ναι τραγικό  στρατηγικό λάθος να  δουν αυτή τη  μικρο-ύφεση  των  Γερμανών ως αδυναμία της  φιλοσοφίας  τους κι  ως το  σημείο –κλειδί , για  να  δικαιωθούν, αυτοί ως «αριστεροί ιερείς» του οικονομικού δικαίου, και να καταδικαστούν «οι δεξιοί»-φιλελεύθεροι  της  παγκοσμοιοποιημένης  οικονομίας.  Θα  πρόκειται (κι ήδη το κάνουν με τις  αναλύσεις  τους) για σοβαρό  στρατηγικό αναλυτικό λάθος. Αυτή η μαρξίζουσα «ταξική»  διάγνωση δεν  ισχύει στην  σταθεροποιημένη σήμερα  οικονομία. Η  Γερμανία ίσως ξοδευτεί λίγο  παραπάνω, για  επενδύσεις, όμως θα εκσυγχρονίσει και  θα προσαρμόσει πολύ γρήγορα στις παγκόσμιες  ανάγκες τις  υποδομές  της.  Κι  ακόμη να το  θυμηθείτε: δεν πρόκειται η Γερμανία να  εγκαταλείψει το δόγμα της  για  ισορροπία του  κρατικού προϋπολογισμού. Το  2015 μ’ ύφεση, ή  όχι  ο στόχος για  «μηδέν έλλειμμα» παραμένει αμετακίνητος.  Δεν  είναι ο Ουκρανικός πόλεμος, ή  τα  προβλήματα των  χωρών του  Νότου, που  θ’ αναγκάσουν το  Βερολίνο , ν’ αλλάξει στρατηγική. Ακόμη κι  αν δείξει κάποια οικονομική κατανόηση στο Γαλλικό ή  Ιταλικό Προϋπολογισμό, ακόμη κι  αν ανεχτεί δυσκολίες σ’ Ελλάδα ή  Πορτογαλία, ακόμη  και τότε , η  Γερμανία θ απαιτήσει την συνέχεια των μεταρρυθμίσεων στις  Ευρωπαϊκές  χώρες. Κι αυτό γιατί βλέπει ότι  μέσα  από αυτές θα  τονιστεί η  καινοτομία που  είναι το νέο όπλο για  να  ξαναγίνει η  Ευρώπη ανταγωνιστική στο διεθνές στερέωμα. Αν  γίνει  πιο ευλύγιστη η  Γερμανία θα ‘ναι προς  όφελος  της  Ευρωπαϊκής  Κεντρική  Τράπεζας, όπου και  θα  μπορούσε  να  βοηθηθεί ο  Μάριο  Ντράγκη για  να αγοράσει δημόσια  χρέη κρατών κι  έτσι να  υποτιμήσει το ευρώ. Όμως σε  κάθε  περίπτωση, η γενική  γραμμή της  Γερμανικής  Οικονομικής  πολίτικης, το Τοτέμ του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα  παραμείνει αναλλοίωτη: η  μείωση  των  ευρωπαϊκών χρεών ως μακροπρόθεσμη  στρατηγική.

Δημοσθένης Δαββέτας

Sorry, the comment form is closed at this time.