Nov 202014
 

“Η προσωπογραφία του Ηγέτη”

Ποιό μπορεί να ‘ναι το μέλλον μία χώρας που βυθίστηκε την τελευταία εξαετία σε μια βαθύτατη οικονομικά ηθική και πολιτισμική κρίση και τα τελευταία δυο χρονιά κάνει γιγαντιαίες προσπάθειες για να ανακάμψει; Το ότι το ερώτημα αφορά την Ελλάδα είναι προφανές. Όσο όμως δυσάρεστο είναι κάποιος να διαπιστώνει και να κρίνει , τόσο δυσβάστακτο είναι να βρει λύσεις για μια συνεχή πορεία της πατρίδας του προς την ομαλότητα. Ο κάθε πολιτικός και κυρίως πολιτικός ηγέτης κρίνεται από τις καθημερινές του αποφάσεις. Κι η ωριμότητα του φαίνεται πως θα δοκιμαστεί, σε λίγους μήνες από σήμερα, όταν η σημερινή βουλή θα κληθεί να εκλέξει νέο πρόεδρο Δημοκρατίας. Από την εκλογή ή όχι θα φανεί κατά πόσον η Ελλάδα θα μπει ή όχι σε επικίνδυνες περιπέτειες. Πολλοί θα βιαστούν ήδη στα λόγια μου να δουν έναν εκβιασμό. Ας δούμε λοιπόν από κοντά αν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Όταν επίσημα η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Διεθνείς θεσμοί ανακοινώνουν την βελτίωση της Ελληνικής Οικονομίας (έστω κι αν ακόμη αυτό δεν φαίνεται εντυπωσιακά), όταν μιλάμε για άνοδο ανάπτυξης και φέτος και του χρόνου ως το 2016, όταν μιλάμε για ήδη καλό ξεκίνημα κάποιων μεταρρυθμίσεων, πώς θα μπορούσε μία προεδρική εκλογή, να διακόψει αυτή την ανελικτική διαδρομή; Ο κοινός νους λέει πως κάθε διαταραχή της σημερινής σταθερότητας μπορεί να οδηγήσει σε απρόσμενες περιπέτειες στη χώρα. Κι όμως η αξιωματική αντιπολίτευση φωνάζει ζητώντας εκλογές. Πώς πρέπει λοιπόν να σκιαγραφηθεί η προσωπογραφία ενός υπευθύνου πολιτικού ηγέτη σήμερα που θα συνέβαλε στη συνέχιση της ομαλότητας στην πατρίδα του; Πέρα από την αντίληψη της κρισιμότητας, ο ηγέτης αυτός, πρέπει μεν να καθοδηγεί, να λαμβάνει υπόψη την γνώμη, τα αισθήματα, ακόμη και την κακοκεφιά του λαού του, όμως πρέπει και να μην ενδίδει σε κάθε διαμαρτυρία ή δυσαρέσκεια ώστε ν’ αναβάλει σοβαρές αποφάσεις γιατί θέλει να γίνεται αρεστός. Τέτοιου είδους πολιτικοί εύκολα μετατρέπονται από παλιοί ιδεολόγοι, όπως οι παλιοί της KGB στην Ρωσσία, σε κυνικούς ολιγάρχες. Πίσω από μία φανατική ιδεολογία κρύβεται ένας μηδενιστικός υλισμός (αναγνωρίζοντας πάντα βέβαια κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις). Μία σύγχρονη χώρα δίχως ηγέτη, μπορεί μεν να προχωρήσει όταν έχει καλούς θεσμούς, όμως και σε αυτή την περίπτωση απειλείται σιγά –σιγά να πέσει σε σταδιακή διαφθορά κι αξιακή αποσύνθεση. Ο πραγματικός ηγέτης παίρνει αποφάσεις με κουράγιο και καρδιά. Χάρις στο κουράγιο μπορεί να ακούει ορθολογικά τις φωνές των πολιτών. Και χάρις στην καρδιά μπορεί να ξεπεράσει το συναίσθημα και να γίνει ζωτικός, έτσι ώστε ακόμα κι αν ακούει γκρίνιες κι αμφισβητήσεις να μην παγιδεύεται στην ανάγκη οπωσδήποτε άμεσα ν’ αγαπηθεί. Το κουράγιο βοηθά στο να έχει πεποιθήσεις και όραμα για το μέλλον. Η καρδιά τον βοηθά να παίρνει ρίσκα. Οι πολίτες ζητούν από τον ηγέτη τους να σταθεί όρθιος στις αντιξοότητες, να βάζει όλο του το είναι στις αποφάσεις, να γκρεμίζει τις κλειστές πόρτες ακόμα και με κίνδυνο του εαυτού του. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής. Η χώρα μας χρειάζεται επειγόντως μεταρρυθμίσεις. Για να συνεχίσει την πορεία της απρόσκοπτα προς το μέλλον. Όποιος πολιτικός δεν το καταλαβαίνει δείχνει ανωριμότητα. Και κυρίως δεν έχει τα στοιχεία του πραγματικού ηγέτη.

Δημοσθένης Δαββέτας

To άρθρο μου σήμερα 13.11.2014 στον Ελεύθερο Τύπο με τίτλο:
"Η προσωπογραφία του Ηγέτη"

Ποιό μπορεί να ‘ναι το μέλλον μία χώρας που βυθίστηκε την τελευταία εξαετία σε μια βαθύτατη οικονομικά ηθική και πολιτισμική κρίση και τα τελευταία δυο χρονιά κάνει γιγαντιαίες προσπάθειες για να ανακάμψει; Το ότι το ερώτημα αφορά την Ελλάδα είναι προφανές. Όσο όμως δυσάρεστο είναι κάποιος να διαπιστώνει και να κρίνει , τόσο δυσβάστακτο είναι να βρει λύσεις για μια συνεχή πορεία της πατρίδας του προς την ομαλότητα. Ο κάθε πολιτικός και κυρίως πολιτικός ηγέτης κρίνεται από τις καθημερινές του αποφάσεις. Κι η ωριμότητα του φαίνεται πως θα δοκιμαστεί, σε λίγους μήνες από σήμερα, όταν η σημερινή βουλή θα κληθεί να εκλέξει νέο πρόεδρο Δημοκρατίας. Από την εκλογή ή όχι θα φανεί κατά πόσον η Ελλάδα θα μπει ή όχι σε επικίνδυνες περιπέτειες. Πολλοί θα βιαστούν ήδη στα λόγια μου να δουν έναν εκβιασμό. Ας δούμε λοιπόν από κοντά αν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Όταν επίσημα η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Διεθνείς θεσμοί ανακοινώνουν την βελτίωση της Ελληνικής Οικονομίας (έστω κι αν ακόμη αυτό δεν φαίνεται εντυπωσιακά), όταν μιλάμε για άνοδο ανάπτυξης και φέτος και του χρόνου ως το 2016, όταν μιλάμε για ήδη καλό ξεκίνημα κάποιων μεταρρυθμίσεων, πώς θα μπορούσε μία προεδρική εκλογή, να διακόψει αυτή την ανελικτική διαδρομή; Ο κοινός νους λέει πως κάθε διαταραχή της σημερινής σταθερότητας μπορεί να οδηγήσει σε απρόσμενες περιπέτειες στη χώρα. Κι όμως η αξιωματική αντιπολίτευση φωνάζει ζητώντας εκλογές. Πώς πρέπει λοιπόν να σκιαγραφηθεί η προσωπογραφία ενός υπευθύνου πολιτικού ηγέτη σήμερα που θα συνέβαλε στη συνέχιση της ομαλότητας στην πατρίδα του; Πέρα από την αντίληψη της κρισιμότητας, ο ηγέτης αυτός, πρέπει μεν να καθοδηγεί, να λαμβάνει υπόψη την γνώμη, τα αισθήματα, ακόμη και την κακοκεφιά του λαού του, όμως πρέπει και να μην ενδίδει σε κάθε διαμαρτυρία ή δυσαρέσκεια ώστε ν’ αναβάλει σοβαρές αποφάσεις γιατί θέλει να γίνεται αρεστός. Τέτοιου είδους πολιτικοί εύκολα μετατρέπονται από παλιοί ιδεολόγοι, όπως οι παλιοί της KGB στην Ρωσσία, σε κυνικούς ολιγάρχες. Πίσω από μία φανατική ιδεολογία κρύβεται ένας μηδενιστικός υλισμός (αναγνωρίζοντας πάντα βέβαια κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις). Μία σύγχρονη χώρα δίχως ηγέτη, μπορεί μεν να προχωρήσει όταν έχει καλούς θεσμούς, όμως και σε αυτή την περίπτωση απειλείται σιγά –σιγά να πέσει σε σταδιακή διαφθορά κι αξιακή αποσύνθεση. Ο πραγματικός ηγέτης παίρνει αποφάσεις με κουράγιο και καρδιά. Χάρις στο κουράγιο μπορεί να ακούει ορθολογικά τις φωνές των πολιτών. Και χάρις στην καρδιά μπορεί να ξεπεράσει το συναίσθημα και να γίνει ζωτικός, έτσι ώστε ακόμα κι αν ακούει γκρίνιες κι αμφισβητήσεις να μην παγιδεύεται στην ανάγκη οπωσδήποτε άμεσα ν’ αγαπηθεί. Το κουράγιο βοηθά στο να έχει πεποιθήσεις και όραμα για το μέλλον. Η καρδιά τον βοηθά να παίρνει ρίσκα. Οι πολίτες ζητούν από τον ηγέτη τους να σταθεί όρθιος στις αντιξοότητες, να βάζει όλο του το είναι στις αποφάσεις, να γκρεμίζει τις κλειστές πόρτες ακόμα και με κίνδυνο του εαυτού του. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής. Η χώρα μας χρειάζεται επειγόντως μεταρρυθμίσεις. Για να συνεχίσει την πορεία της απρόσκοπτα προς το μέλλον. Όποιος πολιτικός δεν το καταλαβαίνει δείχνει ανωριμότητα. Και κυρίως δεν έχει τα στοιχεία του πραγματικού ηγέτη.

Δημοσθένης Δαββέτας

Sorry, the comment form is closed at this time.