Dec 082014
 

“Ασιατική και Ευρωπαϊκή διπλωματία”

Στις 4 Νοεμβρίου προς μεγάλη έκπληξη της Δύσης, Κίνα και Ιαπωνία, ξανάρχισαν τον πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό τους διάλογο, με συνάντηση του κινέζου προέδρου Χi Ji Ping και του Ιάπωνα Shinzo Abe. Από τον Σεπτέμβριο 2014 που η Ιαπωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εθνικοποίηση των νησιών Senkaku των οποίων την πατρότητα διεκδικεί η Κίνα, οι δύο μεγάλες ασιατικές χώρες ξεκίνησαν τον ψυχρό πόλεμο. Θερμά ναυτικά επεισόδια, παραβιάσεις εναερίου χώρου από την κίνα, βίαιες αντί-ιαπωνικές εκδηλώσεις, οδήγησαν την Ιαπωνία να θεωρεί τους Κινέζους τον βασικό τους εχθρό. Συμμάχησαν λοιπόν με τους Αμερικανούς, αύξησαν τον στρατιωτικό τους προϋπολογισμό κι όλα μύρισαν μπαρούτι. Από τον Ιούλιο του 2014 ξεκίνησε μία άλλη λογική: κοινό ανακοινωθέν που ναι μεν επισημοποιούσε την διαφωνία των χωρών, όμως παράλληλα ξεκίνησε τον πολυεπίπεδο διάλογο τους. Πρόκειται για μάθημα διπλωματίας προς τους Ευρωπαίους, οι οποίοι, όπως κι οι Αμερικανοί δίνουν προτεραιότητα στις κυρώσεις. Θα ρωτήσει κάποιος: ωραία η διπλωματία, όμως τι γίνεται με τα νησιά αυτά που από το 1895 διοικούνται από τους νικητές του πολέμου Ιαπωνέζους. Πρόκειται για έρημες εκτάσεις γης που το κύριο ενδιαφέρον τους έγκειται στο ότι είναι πλούσια σ’ αλιευτικές πετρελαϊκές δυνατότητες όπως και σε αέριο. Πως σκέφτονται λοιπόν να λύσουν οι δύο αυτές υπερδυνάμεις την διαφορά; Όχι αναβάλλοντας μόνιμα την λύση, βάζοντας την στο ράφι, όπως κάνουν οι Δυτικοί και κυρίως οι Άγγλοι, ούτε πάλι εφαρμόζοντας την επικίνδυνη πολιτική των κυρώσεων, όπως γίνεται με την περίπτωση της Ρωσσίας που τιμωρείται για το θέμα της Ουκρανίας. Το λύνουν, είναι κοινό μυστικό, αποφασίζοντας συν-εκμετάλλευση του χώρου. Πενήντα-πενήντα είναι η λογική τους για τα πετρέλαια. Πρόκειται για μάθημα Ασιατικής διπλωματίας, για μια αντίληψη όχι άκαμπτη κι αρτηριοσκληρωτική όπως συνηθίζει να εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή διπλωματία. Η Δύση θά’ πρεπε να μάθει τα μυστικά του κινεζο-ιαπωνικου διαλόγου για να βελτιώσει την παγκόσμια πολιτική της.

Δημοσθένης Δαββέτας

Το  άρθρο μου, απο το  Σάββατο 6 Δεκεμβρίου όπως  δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο με θέμα: 

"Ασιατική και Ευρωπαϊκή διπλωματία"

Στις 4 Νοεμβρίου προς μεγάλη έκπληξη της Δύσης, Κίνα και Ιαπωνία, ξανάρχισαν τον πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό τους διάλογο, με συνάντηση του κινέζου προέδρου Χi Ji Ping και του Ιάπωνα Shinzo Abe. Από τον Σεπτέμβριο 2014 που η Ιαπωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εθνικοποίηση των νησιών Senkaku των οποίων την πατρότητα διεκδικεί η Κίνα, οι δύο μεγάλες ασιατικές χώρες ξεκίνησαν τον ψυχρό πόλεμο. Θερμά ναυτικά επεισόδια, παραβιάσεις εναερίου χώρου από την κίνα, βίαιες αντί-ιαπωνικές εκδηλώσεις, οδήγησαν την Ιαπωνία να θεωρεί τους Κινέζους τον βασικό τους εχθρό. Συμμάχησαν λοιπόν με τους Αμερικανούς, αύξησαν τον στρατιωτικό τους προϋπολογισμό κι όλα μύρισαν μπαρούτι. Από τον Ιούλιο του 2014 ξεκίνησε μία άλλη λογική: κοινό ανακοινωθέν που ναι μεν επισημοποιούσε την διαφωνία των χωρών, όμως παράλληλα ξεκίνησε τον πολυεπίπεδο διάλογο τους. Πρόκειται για μάθημα διπλωματίας προς τους Ευρωπαίους, οι οποίοι, όπως κι οι Αμερικανοί δίνουν προτεραιότητα στις κυρώσεις. Θα ρωτήσει κάποιος: ωραία η διπλωματία, όμως τι γίνεται με τα νησιά αυτά που από το 1895 διοικούνται από τους νικητές του πολέμου Ιαπωνέζους. Πρόκειται για έρημες εκτάσεις γης που το κύριο ενδιαφέρον τους έγκειται στο ότι είναι πλούσια σ’ αλιευτικές πετρελαϊκές δυνατότητες όπως και σε αέριο. Πως σκέφτονται λοιπόν να λύσουν οι δύο αυτές υπερδυνάμεις την διαφορά; Όχι αναβάλλοντας μόνιμα την λύση, βάζοντας την στο ράφι, όπως κάνουν οι Δυτικοί και κυρίως οι Άγγλοι, ούτε πάλι εφαρμόζοντας την επικίνδυνη πολιτική των κυρώσεων, όπως γίνεται με την περίπτωση της Ρωσσίας που τιμωρείται για το θέμα της Ουκρανίας. Το λύνουν, είναι κοινό μυστικό, αποφασίζοντας συν-εκμετάλλευση του χώρου. Πενήντα-πενήντα είναι η λογική τους για τα πετρέλαια. Πρόκειται για μάθημα Ασιατικής διπλωματίας, για μια αντίληψη όχι άκαμπτη κι αρτηριοσκληρωτική όπως συνηθίζει να εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή διπλωματία. Η Δύση θά’ πρεπε να μάθει τα μυστικά του κινεζο-ιαπωνικου διαλόγου για να βελτιώσει την παγκόσμια πολιτική της.

Δημοσθένης Δαββέτας

Sorry, the comment form is closed at this time.