May 092015
 

Μολις γύρισα απο το Παρίσι και νοιωθω την ανάγκη να καλοσωρίσω φίλους γνωστούς και άγνωστους με κάτι διαφορετικό απο τις συνήθεις πολιτικές μου παρεμβάσεις . Πρόκειται για ένα ποίημα μου που διαχρονικά αγαπώ και θελω σημερα που αλλάζει η ωρα να το μοιραστώ μαζί σας μέσα στην νυχτερινή σιωπή.

Στο μπλε βλέμμα της θάλασσας
Κολυμπώ
Δίχως θερμοκρασία ,
Επιπλέω
Στον υδάτινο κήπο
Με τα άχρωμα λουλούδια .
Τα ματια σου , ένα σκαλί
Πιο πάνω ,
Ψηλώνουν
τον κοσμο
Και βλέπω τα πάντα
Μέσα απο τον υγρό βυθό τους .
Δεν υπάρχει σημείο εκκίνησης
Ούτε άφιξης
Μονο αυτο το πήγαινε – έλα υπάρχει
Ένα κρυστάλλινο ταξίδι
Που ξέρει
Ακόμα και ραγισμένο
Αν χρειαστεί
Ν’αντανακλα και
Να μου επιστρέφει
Παραμορφωμένο
Το σώμα του έρωτα.

Sorry, the comment form is closed at this time.