May 092015
 

Σημερα ανήμερα του Πάσχα αφιερώνω σε φίλους , γνωστούς κι άγνωστους αυτο το ποίημα που γραψα πρόσφατα .

Πόσες λέξεις … λέξεις… λέξεις …
Ακόμα ν ανοίξω
Για να σε βάλω μέσα
Και να σε διατηρησω κοντα μου
Δεν φτάνουν
Δεν χώρας ολόκληρη.
Ο κεραυνός του Δια
Μας χώρισε
Έγινα μισος
Που δίχως ισορροπία
Γερνω εύκολα
Προς την άδεια μεριά σου
Μήπως και ξανά βρω
Τον εαυτό μου.
Πως γίνεται
Να τρυπώνει το σώμα σου
Ανάμεσα στ αλλα και να τ αποδυναμώνει;
Πως γίνεται ναχω
Την αίσθηση του
Παντου στον ύπνο μου
Η ξάγρυπνος
Οπως μια αγκαλιά χιονιού
Που με ζεσταίνει;

Sorry, the comment form is closed at this time.