Oct 162015
 

Ο διανοούμενος μεταξύ Ηθικής και πολιτικής .

Μια μεγάλη φιλοσοφικη διαμάχη με πολιτικές προεκτάσεις , εχει ξεσπάσει στην Γαλλια , για το ηθικό η όχι τέλος της Ευρώπης. Η μια απο τις δυο αντιμαχόμενες τάσεις , η καταγγελτική , βασίζεται στην παραφθορά αξιών της νεωτερικοτητας , στην απώλεια της ανθρωπιάς λογω αμερικανοποιημενου ανταγωνισμού στην παγκόσμια οικονομία, στον φιλελεύθερο όλεθρο .στην φυγή των καλων ευρωπαϊκών μυαλών και κυρίως στην έλλειψη “ηθικής”ματιας στις πολιτικές αποφάσεις. Πρότυπο τους ενα είδος “Homo festivus”,όπου ο άνθρωπος επιλέγει την καλοζωια( στα ανθρωπιστικά πλαίσια) , φροντίζοντας στις πολιτικές του αποφάσεις να κρίνει το σωστό η λάθος “ηθικά”. Αυτή η τάση δεν σταματά να κάνει κριτική για παράδειγμα , στην εισβολή των Αμερικανών σ’Ιρακ κι Αφγανιστάν , των Γάλλων στην Λιβυη η τώρα στην επίθεση του Πούτιν στην Συρία. Το στυλ και το ύφος αυτών των διανοουμένων κάνει σκληρή κριτική στην ρεαλιστική “δίχως αρχές”στρατηγική σκέψη , θυμίζοντας κάτι απο το κλίμα της δεκαετίας του ’30 , όταν η αντί-φιλελεύθερη απαισιοδοξία ευριςκε πάντα ως αιτία των κακών ,τον φιλελευθερισμό. Απέναντι σ’αυτους τους διανοητές βρίσκονται οι διανοούμενοι ,που δεν φοβούνται τα παγκοσμιοποιημένα δεδομένα , δεν τους τρομάζουν οι περιπέτειες της εικονικής πραγματικότητας και δεν πανικόβαλλονται απο οποια μετανθρωποποιημενη μετάλλαξη. Κι αυτό γιατί πιστεύουν ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να δειλιάζει στις αλλαγές . Δεν θα χάσει την ψυχή η ταυτότητα της γιατί είναι καλα δομημένη σε ισχυρά πολιτισμικά θεμέλια. Το πνεύμα της Αυτονομίας , για παράδειγμα , σε Δημόσια, Πολιτικη κι Ιδιωτική ζωή , τ’ανθρωπινα δικαιώματα, το εκλέγειν κι εκλέγεσθαι δημοκρατικά , είναι μερικές μόνο απο τις δυνατές αξίες του πολιτισμού της , ο οποίος για να θυμηθώ τον Καντ τον θεωρούσε πολιτισμό “σ’ωριμο στάδιο”,όπως έγραψε το 1784 στο μικρό αλλα λαμπερό του δοκίμιο με τίτλο “τι είναι ο Διαφωτισμός”; Υπάρχει ακόμα το Κράτος-Πρόνοιας που δεν τι βρίσκουμε άλλου παγκοσμίως. Παρά το οικονομικό βάρος που δεν βοηθά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό , έν τούτοις το Κράτος-Πρόνοια είναι σημαντικό . Κι αυτό το διαπιστώνει κανεις ταξιδεύοντας σε Κίνα , Λατινική Αμερική , Ινδίες , Αφρική όπου και θα διαπιστώσει την αξία του έν όψει άλλων τραγικών κοινωνικών συστημάτων. Αυτή η επεξεργασμένη επιστημονικά κι Ιστορικά Ευρωπαϊκή αξιακή συνείδηση ,τραυματίζεται σημερα απο τους ηθικόλογους της Πολιτικής , οι οποίοι αδυνατούν ν’αναλυσουν σωςτα την πραγματικότητα και σημαντικούς κινδύνους της όπως αυτός των Ισλαμιστών. Γιατί η ρεαλιστική στρατηγική μας υποχρεώνει κάποιες φορές να επιλέξουμε το λιγότερο απο τα δυο κακά . Και πρέπει να το κάνουμε. Δηλαδή στ’ονομα μιας ηθικό λογικής ιδεοληψίας θαπρεπε να μην αφήσουμε τον Πούτιν να χτυπήσει στην Συρία επειδή συμμαχεί με το Ιράν , τον Ασσαντ και το λιβανέζικο Χετζμπολαχ; Καλό θαταν Ναταν όλα όμορφα κι Αγγελικα πλασμένα . Καλό θαταν πάντα Πολιτικη και Ηθική να συμπίπτουν. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα κάποιες φορές δεν το επιτρέπει.

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης Φιλοσοφίας της τέχνης, Ποιητης, Εικαστικός.

Sorry, the comment form is closed at this time.