Dec 052015
 

ετ

Ευρωπαϊκή Πολιτική και Μέση Ανατολή

Οι πόλεμοι σε Λίβανο , Συρία ,Ιράκ, Υεμενη ,αλλα κι αυτοί μεταξύ Σουνιτών και Σιιτων η Ισραηλινών και Παλαιστηνιων ,εμπλέκουν μεγάλες δυνάμεις της περιοχής όπως Αίγυπτο,Τουρκία,Ιράν,Σαουδικη Αραβια. Εμπλέκουν όμως και εξωτερικές δυνάμεις όπως Ρωσσια,ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Η τελευταία φαίνεται ως τώρα ότι εχει την λιγότερο ξεκάθαρη Πολιτική στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Κι αυτό γιατί δεν αντιδρά σφαιρικά αλλα ειδικά , κατα περιπτωςη στα εκει προβλήματα .Κι όμως αυτή η γκρίζα στρατηγική την αποδυναμώνει στα μάτια των κατοίκων των εκει κρατών γιατί φαίνεται μπερδεμένη κι ευκαιριακά υποταγμένη στ’Αμετικανικα συμφέροντα στην περιοχή. Η Ευρωπη όμως ως βάση της Δημοκρατίας πρέπει να συνομιλήσει μ’ολα τα κράτη της Μ.Ανατολης δίχως διακρίσεις. Πρέπει να καταλάβει τα προβλήματα τους. Η ως τώρα απουσία μιας τέτοιας Πολιτικής είναι αποτυχημένη , δημιουργεί αστάθεια και προς απόδειξη αυτής της διαπίστωσης ,τα ίδια τα γεγονότα βοηθούν. Δυσκολεύει να φτιάξει για παράδειγμα μια μεγάλη συμμαχία εναντίον του Ισλαμικού κράτους. Ενώ αντιθέτως διευρύνεται το μέτωπο των τζιχαντ ιστών με την άφιξη ευρωπαίων σ’Ιρακ,Συρία η Αφρική μεγαλώνοντας έτσι την απειλή των ισλαμιστών. Το 2011 ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί ,;δήλωσε ότι ο Ασσαντ πρέπει να φύγει απο την προεδρία της Συριας. Κι αποφάσισε να βοηθήσει τις μετριοπαθείς ομάδες της Συριακής αντιπολίτευσης. Απο τότε ως τώρα σε γενικές γραμμές αυτή η πολιτική εφαρμόζεται απο την Ευρωπαϊκή Ένωση, δίχως θετικά αποτελέσματα . Η δε επιςτροφη της Ρωσσιας στο προσκήνιο της σκηνής στην Μ.Ανατολη εδραιώνει ακόμη περισσότερο την θεςη του Ασσαντ. Η στήριξη επισης στον Λίβανο για στρατιωτική ενίσχυση ξεκίνησε μεν αλλα δεν συνεχίστηκε . Η δε συνεργασία με την Σαουδικη Αραβια έγινε με τέτοιο τροπο ώστε θα μπορούσε να παρεξηγηθεί ως ανοιχτή συμμαχία με τους Σουνιτες εναντίον των Σιιτων. Αλλα και στο θέμα της Ισραηλοπαλαιστηνιακης διαμάχης, η ως τώρα πολιτική υπέρ των Παλαιστηνιων αντικαταστάθηκε απο μια άνευ όρων φανερή η σιωπηλή στήριξη του Ισραήλ. Ολ’αυτα αποδεικνύουν έλλειψη σταθερής σφαιρικής Ευρωπαϊκής Πολιτικής , που προβληματίζει περισσότερο έν όψει της ρευστότητας που επικρατεί στη Μ.Ανατολη. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρξει αναπροσαρμογή της ως τώρα Πολιτικής. Δηλαδή να σταματήσει το μόνιμο θέμα της παραίτησης του Ασσαντ( τα γεγονότα το επιβάλλουν με τις σημερινές συνθήκες ), ώστε να μην έχουμε στρατηγικά λάθη όπως έγινε με Σανταμ στο Ιράκ και Κανταφι στην Λοβυη. Επισης θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην μάχη κατα της τρομοκρατίας εμπλουτίζοντας την στρατιωτική δράση παράλληλα μ’εκπαιδευτικη(ενημέρωση σε σχολεία ). Παράλληλα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Ρωσσια είναι σύμμαχος στην αντιτρομοκρατική στρατηγική . Δεν πρέπει επισης να εγκαταληφθεί η προσπάθεια βοήθειας ανοικοδόμησης Ιράκ και Συριας ,ενώ πρέπει ναναι η Ευρωπαϊκή Ένωση πιο αποφασιστική στους Τουρκικούς εκβιασμούς. Η σχέση με την Σαουδικη Αραβια να γίνει ισορροπημένη σε σχέση με το Ιράν. Στην δε Ισραηλοπαλαιστηνιακη διαμάχη να εργαστεί στα πλαίσια δημιουργίας δυο αντίστοιχων κρατών. Η Ευρωπη εχει ιστορικούς δεσμούς στην Μ.Ανατολη είναι και πρέπει να παραμείνει η βάση της Δημοκρατίας.Γι’αυτο χρειάζεται να ξαναβρει τις ιστορικές πολιτισμικές και πολιτικές αρχές.

Sorry, the comment form is closed at this time.