Jan 032016
 

Για τον συμβολισμό της μέρας.

Θαθελα να ξαναβρώ την θεςη μου στον Κόσμο , τότε , πριν αποκολληθω βίαια απο πάνω του , τότε, που η Αγάπη ήταν συνώνυμο της Φυςης, τότε, που η κάθε λέξη η πράξη ήταν η αβίαστη αρμονία της αναπνοής , τότε ,που το χάδι σήμαινε ταυτόχρονα προστασία και νεύμα για δράση.
Ποτε δεν έμαθα πως έπεσα . Ήταν τιμωρία η Κοσμική δυσλειτουργία;
Κάποιοι είπαν πως έτσι είναι η φυσική λειτουργία . Θα το προτιμούσα.
Γιατί αφήνει την γαλάζια ελπίδα γι’αποφυγη της επικαιρότητας της θλίψης και το βάσανο της συγκίνησης , αφήνει χαραμάδα επιστροφής , αφήνει την δυνατότητα αποφυγής απο τον χείμαρρο των αθέατων δακρύων που υποσκάπτουν.
Αν η πτώση μου απο την αγκαλιά του Πατέρα , αν η απομάκρυνση του μου στέρησε την αθωότητα και μ’εντυσε με τα ρούχα της δυσπιστίας , τότε μ’εμαθε να ξεφεύγω απο τα στενά σύνορα του Εγώ και να κολυμπώ στον ασύνορο ωκεανό του εαυτού μου , πάντα έτοιμος να γυρίσω απο το σκοτάδι με την μουσική του Ορφέα και την Ευριδικη για πάντα διπλα μου ,αδιαίρετη Φωτεινη κουκκίδα στην αμέτρητη ζεστασιά του κρύου σύμπαντος.

Sorry, the comment form is closed at this time.