Category: Ανέκδοτα Κείμενα

Εκει που χαίρομαι να σε δω κάνω τα πάντα να χαθείς Απο μπροστά μου . Εκει που σ’επιθυμω παράφορα Σου φεύγω βίαια . Αυτό το πάθος είναι γεμάτο Κόκκινη και μαύρη βροχή Είναι το φως του δράκου Η φωτιά του ποιητή Όταν ενώ εχει καταφέρει Να σκαρφαλώσει στο φεγγάρι Δεν καταφέρνει να κρατηθεί Και ξανά πέφτει όπως Το βάσανο μιας

Πως γίνεται και διώχνω ο,τι αγαπάω Φεύγω από αυτό που με κάνει ν’αναπνεω Τρέχω μακριά από εκείνο που λατρεύω; Είναι γιατί δεν αντέχω το πάθος μου Δεν ελέγχω τις αναπνοές μου Που ξέφρενες ορμούν να αγκαλιάσουν ο,τι αγαπάω Η γιατί φοβάμαι ,είμαι αδύναμος να σηκώσω τον εαυτό μου Που όταν γεμίζει χαρά γίνεται ασήκωτος; Η παλι φοβάμαι να με κρατήσω

Τοσα χρονια τοσες ηλικιες Βαδιζω στις νυχτες Χιλιομετρα χρονου Επιμενοντας ν’ακολουθω πυγολαμπιδες Αυτα τα φωτακια ελπιδας στο σκοταδι Τις κυνηγω πεισματικα τις πλησιαζω Τις αρπαζω τις σφιγγω στις παλαμες μου οπως καποιος σφιγγει με αγωνια μια χούφτα χρυσαφι και δεν θελει να του πέσει κατω τιποτα ουτε μια κουκιδα φωτος απο την ευτυχια που κρατα. Κι ομως οταν ανοιγω τις

Κοιτωντας τις παληες μας φωτογραφιες νοιωθω μια αλλοκοτη λυπη. Εχασα ταχα εσενα οπως σε ονειρευτηκα , οπως νομιζα οτι ησουνα πριν γινεις κατι αλλο η εχασα τον εαυτο μου που προβαλα κι επενδυσα πανω σου; Μηπως τελικα εσυ ησουνα εγω μεταμφιεσμενος οπως ηθελα να με βλεπω μεσα απο την μορφη σου; Μηπως το φαντασμα δεν εισαι εσυ αλλα εγω;